Epoka zimnej wojny charakteryzowała się budową wielkoskalowych kompleksów podziemnych, mających funkcjonować w przypadku globalnego konfliktu nuklearnego. Bigclash skupia się na złożoności systemów podtrzymywania życia, wentylacji i filtracji, które miały gwarantować bezpieczeństwo personelu przez długi czas. Bunkry często budowano na dużych głębokościach, co zapewniało ochronę przed bezpośrednimi trafieniami i skutkami fali uderzeniowej. Konstrukcje te pokazują poziom ówczesnej inżynierii wojskowej, gdzie rozwiązania architektoniczne były ukierunkowane na autonomię i minimalizowanie wpływu środowiska zewnętrznego. Badanie tych obiektów pozwala na ocenę działań podjętych w celu zachowania struktur dowodzenia w sytuacjach kryzysowych, a także technicznej realizacji koncepcji „podziemnego miasta”.
